De helaasheid der dingen

De helaasheid der dingen wilde ik al een hele tijd beluisteren. Met een lach, maar ook met momenten waarop ik even moest slikken, heb ik dit uiteindelijk gedaan. Door de stem van de verteller zag ik alles heel levendig voor me, alsof ik er zelf bij was.

Het verhaal grijpt me op verschillende momenten sterk aan. De humor is rauw en vaak grof, en de taal kan choquerend overkomen, maar dat is tegelijk ook wat het boek zo eerlijk maakt. Verhulst spaart de lezer niet en toont een wereld waarin grenzen vervagen en ellende normaal wordt.

Toch is dit geen boek dat alleen maar wil shockeren. Achter de grove taal en de absurde situaties schuilt veel pijn, schaamte en machteloosheid. Juist die combinatie van humor en tragiek maakt het verhaal zo beklijvend. Je lacht, maar voelt je bijna schuldig terwijl je dat doet.

De helaasheid der dingen is geen comfortabel boek, maar wel een dat blijft nazinderen. Het confronteert je met hoe een jeugd kan tekenen, en hoe moeilijk het is om aan zo’n verleden te ontsnappen.