Een mozaïek van trauma en hoop

Dit boek vroeg meer van mij dan ik verwacht had. ik had moeite om erin te komen, vooral door de sprongen tussen verleden en heden. Vaak wist ik niet meteen wanneer een scène zich afspeelde, Pas gaandeweg werd duidelijk dat die verwarring ook iets weerspiegelt van het leven van Lalloo zelf: herinneringen, trauma en heden lopen door elkaar.

Het verhaal schetst een harde werkelijkheid van armoede, schuldarbeid en verantwoordelijkheid die veel te vroeg op de schouders van een kind terechtkomt. Sommige scènes, zoals het dode musje of de dood van de vader, zijn zeer aangrijpend.

Thema’s zoals uithuwelijken, religie en de deling van India en Pakistan worden aangeraakt als achtergrond, niet als hoofdverhaal. Dat vond ik tegelijk interessant.

Wat me bijblijft, is de machteloosheid die door het hele boek voelbaar is. Mensen lijken weinig echte keuzes te hebben; alles draait om overleven. Toch is er af en toe een sprankje menselijkheid en hoop, gesymboliseerd door de vuurvliegjes.

Dit is geen makkelijk boek , maar wel een dat je dwingt om stil te staan. Voor mij werkte het beter toen ik stopte met alles precies te willen begrijpen en het meer las als een mozaïek van herinneringen en ervaringen. Een boek dat nog nazindert.