Vertellen, kan niets van wat verloren is gegaan, terughalen. Maar het kan het verlorene toegankelijk maken.’ *

Lied voor de vermisten van Pierre Jarawan is een bijzonder maar ook moeilijk boek. Tijdens het lezen merk je dat het verhaal veel gaat over verlies, herinneringen en mensen die verdwijnen door oorlog. Soms is het lastig te volgen, maar juist dat maakt het ook indrukwekkend. Je voelt hoe zwaar het verleden op de personages drukt.

Wat mij vooral opviel, is het zeer open einde. Er blijven veel losse eindjes over die je als lezer zelf moet invullen. Je krijgt geen volledig antwoord op wat er met iedereen gebeurt en het gemis wordt niet echt opgelost. Daardoor blijf je na het lezen nog met vragen en gevoelens zitten. Dit past goed bij het thema van het boek: leven met onzekerheid en verdriet na een oorlog.

In vergelijking met De zoon van de verhalenverteller voelt dit verhaal minder afgerond. Daar krijgt de hoofdpersoon meer duidelijkheid over zijn verleden, terwijl in Lied voor de vermisten juist de leegte en het ontbreken van antwoorden centraal staan. Dat maakt het boek soms zwaar, maar ook realistisch en ontroerend.

Ondanks de moeilijke stukken vond ik het een mooi en aangrijpend verhaal dat je laat nadenken over verlies, herinnering en hoop.