Recensie Een tijdelijke vertelling

Op een afgelegen eilandje in Canada spoelt een lunchtrommeltje aan. Ruth vindt dit en neemt het mee naar huis. Ruth is een schrijfster die op dat moment een beetje is vastgelopen. Writersblock. In het trommeltje zit een oud mannenhorloge en een dagboekje van een Japans meisje van 15 jaar. Ruth begint het dagboekje te lezen en zo ontstaat dus de 2e verhaallijn van Nao [now].

Ze leest over de pesterijen die Nao meemaakt op school en over de zelfmoordpoging van haar vader. Dan gaat Nao een paar maanden naar haar overgrootmoeder Jiko, 104 jaar oud, en ze woont in een Boeddhistisch Zen-klooster. In het dagboekje worden geen data genoemd dus het dagboekje heeft misschien jaren op zee rondgedobberd. Ruth wordt zo geraakt door het dagboekje dat ze de echtheid gaat onderzoeken. Ze wil Nao helpen. Ze durft niet in het dagboekje snel vooruit te bladeren of de laatste bladzijden te lezen, maar ze hoopt dat Jiko haar kleindochter mentaal wat sterker heeft gemaakt. Door de manier waarop het dagboekje is geschreven, lijkt het alsof het heel persoonlijk voor Ruth is geschreven. Er wordt gespeeld met tijd en vergankelijkheid, heden en verleden, feit en fictie, lot en toeval en keuze, en leven en dood. De zelfgekozen dood.

Af en toe voelde ik me verpletterd.
Onverwachte gebeurtenissen, inzichten, Zen-Boeddhisme, veel Japanse situaties, manga, anime en hentai. En dan de droom van Ruth….vreemd.

• Tijd – Feit – Fictie –
  Kwantummechanica- ik ben nu, februari 2014, hier maar tegelijkertijd, nu,
  ben ik ook, nu, in Japan, waar het Nu mei 2012 is. Nu.
  Vreemd, kippenvel, mooi mysterie
  Ik vind dit Literatuur met een hoofdletter L.
  (acht sterren)