Verwacht sympathieke karakters, maar geen spetterende verhaallijn

Dit verhaal heeft het - en heeft het niet.

De opbouw is prima. Vijf studenten - Abby, Brownyn, Cooper, Nate en Simon - moeten nakomen, omdat hun telefoons in hun tas gevonden werden op een telefoonvrij college. Simon, een gehate leerling die roddels verspreidt, drinkt een vergiftigde beker en overlijdt onder mysterieuze omstandigheden. Op zijn blog blijkt dat hij als laatst de geheimen van de andere vier wilde openbaren…

Wat ik waardeer, is de schrijfstijl en de beschrijving van de karakters. Elk hoofdstuk heb je een ik-perspectief vanuit een van de vier protagonisten, wat erg sympathiek overkomt en je een brede visie op het verhaal geeft. Ook is er bij vrijwel alle karakters sprake van karakter ontwikkeling.

Wat ik minder leuk vond was het verhaal zelf. De enige connectie met de moord zijn een afleidingsmanoeuvre en de geheime die Simon over de vier wilde openbaren. En, spoiler - het zijn echt geen wereld-schokkende geheimen, eerder gevallen van - zoals Nate het uitdrukt - ‘Mensen kunnen het niet verkroppen dat ze soms egoïstische kloot-zakken zijn’.

Dus vervalt het hele verhaal in tienerdrama’s, maar de schrijfster weet moeilijk de aandacht bij alle hoofdpersonen te houden, dus gaandeweg vergeet je bijna dat Cooper en Brownyn bestaan. Sommige hoofdstukken kon je zelfs overslaan - dan is het verhaal wel te lang.

Dit verhaal mist actie, terwijl achteraf juist blijkt dat een deel van de personages zich de hele tijd op glad ijs begaven. Alleen al wat tussenscènes met de antagonist of een plot-twist hadden het boek zoveel spannender gemaakt.

Ik moet er wel bij zeggen, de laatste (en enige) actiescène was geweldig.

Een prima keuze voor je oersaaie Engelse carrière, gemakkelijke taal en een niet al te ingewikkelde verhaallijn, maar verwacht geen spetterend verhaal.