Pijnlijk tijdloos

De Koude Oorlog is zo koud niet meer. Kernwapens zijn ingezet. Twee gepensioneerden op het Britse platteland proberen zich er vol goede moed doorheen te slaan, net zoals ze de Tweede Wereldoorlog zijn doorgekomen. Ze proberen de voorlichtingsfoldertjes van de overheid tot op de letter te volgen, maar beseffen zich niet waarom ze geschreven zijn zoals ze zijn geschreven. Ze beseffen niet wat een Bom met een hoofdletter B werkelijk kan aanrichten.

Het boek is getekend in een aandoenlijke stijl met zachte kleuren, maar schuwt de harde werkelijkheid niet. Stralingsziekte trekt in al zijn gruwelijke glorie over de laatste pagina's. De stijl leidt hier niet af, maar voegt iets toe: het laat de werkelijkheid zien zonder sensatie op te zoeken.

"Toen viel de bom" is uniek in zijn soort. Door de spotlight op twee personages te plaatsen, laat het de gevolgen van een kernaanval zien als menselijk lijden in plaats van als een statistisch feit. Het is een moeilijk en pijnlijk boek om te lezen, maar dat maakt het ook een belangrijk boek dat nu misschien net zo relevant is als toen het in voor het eerst verscheen in 1982.