De Draagmoeder

Een Psychologisch Mijnenveld van Leugens
​In De Draagmoeder duikt Freida McFadden in de duistere kant van een op het oog wanhopige kinderwens. Abby en Sam lijken het perfecte stel, behalve dat ze geen kind kunnen krijgen. Wanneer ze de jonge, knappe Abby (ja, de namen zijn onderdeel van het spel) ontmoeten die draagmoeder voor hen wil zijn, lijkt hun droom uit te komen. Maar zoals altijd bij McFadden: vertrouw niemand.
​Wat deze thriller zo verslavend maakt
​McFadden hanteert haar beproefde recept: korte hoofdstukken, een constante dreiging en personages die allemaal iets te verbergen hebben.
​De sfeer: De spanning wordt vakkundig opgebouwd. Je voelt aan alles dat de dynamiek tussen het echtpaar en de draagmoeder ongezond is, maar je kunt je vinger er niet meteen op leggen.
​Het perspectief: Door te wisselen tussen personages (en soms tijden), voert de auteur je precies de informatie die je nodig hebt om een theorie te vormen... om die vervolgens drie pagina's later weer volledig onderuit te halen.
​De morele grijstinten: Niemand in dit boek is puur "goed". De wanhoop van Abby en de motieven van de draagmoeder zorgen voor een ongemakkelijke leeservaring waarbij je loyaliteit constant verschuift.
​Is het geloofwaardig?
​Laten we eerlijk zijn: net als in haar eerdere hits (zoals De Hulp), moet je bij McFadden soms een oogje dichtknijpen voor de realiteitszin. De twists zijn spectaculair en soms een tikkeltje bizar. Maar dat is precies waarom we haar boeken lezen: we willen verrast worden, en daarin stelt ze nooit teleur.
​"McFadden bewijst opnieuw dat ze de koningin is van de 'unreliable narrator'. Je denkt dat je weet waar het heen gaat, tot ze de vloer onder je voeten vandaan trekt."
​Eindoordeel
​De Draagmoeder is een razendsnelle pageturner die je in één avond uitleest. Ideaal voor lezers die houden van een psychologisch kat-en-muisspel waarbij de rollen van jager en prooi constant wisselen.