Hij trok te voet door het zuiden van Marokko, nog vaker met een ezel- of een ossenkar door het Atlasgebergte. Bert Flint (Winschoten, 1931 – Marrakech, 2022) ontdekte al vroeg de schoonheid van het Amazigh-erfgoed. Vooral sieraden, tapijten, zilverwerk, lederen zadeltassen en houtsnijwerk. Flint herkende de waarde ervan lang voordat de rest van de wereld dat deed.
Decennialang had hij een eigen museum in Marrakech. Zijn collectie groeide uit tot een vermaarde schatkamer van meer dan 2500 voorwerpen, die bezoekers van over de hele wereld trok. Hij was betrokken bij de samenleving, maar voelde zich er nooit echt onderdeel van. ‘Ik ben helemaal geen Groninger meer, maar ook geen Marokkaan.’ Hij wilde nergens bij horen, hij bleef liever een vreemdeling. Dat gaf hem vrijheid.
In Marokko zagen ze hem als een culturele grootheid, in Nederland bleef hij vrijwel onbekend. Lejo Siepe schetst in Een vreemdeling in de medina een portret van een eigenzinnige rasverzamelaar, die altijd een buitenstaander is gebleven.
Decennialang had hij een eigen museum in Marrakech. Zijn collectie groeide uit tot een vermaarde schatkamer van meer dan 2500 voorwerpen, die bezoekers van over de hele wereld trok. Hij was betrokken bij de samenleving, maar voelde zich er nooit echt onderdeel van. ‘Ik ben helemaal geen Groninger meer, maar ook geen Marokkaan.’ Hij wilde nergens bij horen, hij bleef liever een vreemdeling. Dat gaf hem vrijheid.
In Marokko zagen ze hem als een culturele grootheid, in Nederland bleef hij vrijwel onbekend. Lejo Siepe schetst in Een vreemdeling in de medina een portret van een eigenzinnige rasverzamelaar, die altijd een buitenstaander is gebleven.
