Op groteske, maar even vaak ontroerende wijze steekt Stefan Hertmans (Gent, 1951) in zijn roman Naar Merelbeke de draak met de drang die in elke schijver huist, en dus ook in hem: het verlangen om zijn eigen kleine Op zoek naar de verloren tijd te schrijven. Maar de Grote Verteller is hier een 'aanstellerke' geworden, zoals zijn moeder hem na de verrassende ontknoping noemt. Bij de begrafenis van zijn lengendarische oom Doresta zit hij stilletjes te juichen in de kerk: Hij bestaat niet, jubelde het in mij, hij bestaat niet'.
