Diep gezonken

Sinds in 1999 het succesvolle boek Vogelman van de vorige jaar overleden thriller auteur Mo Hayder verscheen, is "Huid" alweer het 4e deel in de reeks verhalen rond rechercheur Jack Caffery en ook in dit deel duikt, net als in deel 3 "Ritueel", ook politieduiker Phoebe (Flea) Marley weer op.

In Huid moet Flea in een ondergelopen oude mijn, die een grote rol in dit boek speelt, een riskante duiktocht ondernemen naar een vermiste vrouw. Jack Caffery moet zich eigenlijk bezighouden met een vermiste voetbalvrouw, maar stort zich liever op een vermissing annex zelfmoord van Lucy Mahony, terwijl ook de gruwelijke zaak, die hij in Ritueel had gedacht af te sluiten, hem nog steeds bezig houdt. Losse eindjes hier? Of was de dader toch niet degene die gearresteerd is?
Een nieuwe dode sterkt hem in zijn overtuiging dat de mystieke moorden en verminkingen vanuit de Afrikaanse magische geneeskunst (muti) niet gestopt zijn en dat het gevreesde wezen "Tokoloshe" nog op vrije voeten moet zijn. Caffery kan al deze zaken niet loslaten, blijft graven, stelt zijn eigen prioriteiten en daardoor maakt hij geen vrienden; neemt hij teveel hooi op zijn vork en wordt het moeilijk om te focussen en motieven, daders of oplossingen te vinden.
Bij de volgende duik van Flea in de groeve is er sprake van een vreemde dode en de mysteries stapelen zich verder op. Als Flea ook nog eens een lijk in de kofferbak van haar auto vindt is er feitelijk wel meteen een vermissing ten einde, maar zorgt het voor een levensgroot dilemma voor Flea; een probleem dat nauwelijks opgelost kan worden en dat haar in een zeer lastig parket brengt. Het vraagt om een ingenieus plan met extreme maatregelen die ze niet zo maar even kan uitvoeren.
Inmiddels wordt Caffery opgeroepen door patholoog-anatoom Beatrice Foxton bij de autopsie van weer een verdachte zelfmoord. Die ook niet de laatste is.

In hoeverre hebben alle doden of verminkingen iets te maken met Tokoloshe? Bestaat hij eigenlijk wel, of is het een fantoom? Dat is de vraag die vooral Caffery bezighoudt. Want een logische verklaring voor alles wat er gebeurt is heeft hij niet; niemand, wie hij ook benadert, heeft duidelijke antwoorden.
Maar als hij bestaat dan weet Tokoloshe wel dat Caffery naar hem op zoek is en is er het vermoeden dat hij op zijn beurt er werk van maakt om Caffery te intimideren.

Flea en Jack; ze volgen in het verhaal hun eigen sporen, hebben hun eigen levens, herinneringen en angsten en doen eigen onderzoek, wat hen in persoonlijke problemen brengt. Heel soms kruisen hun levens en zaken zich. Toch blijkt dat alles anders is dan gedacht.

Zoals de regelmatige lezer van haar boeken gewend is heeft Hayder ook hier weer alle lugubere en gewelddadige registers open getrokken. Ze verrast de lezer met originele vondsten en blijft boeien door het opbouwen van spanning en door elkaar husselen van gebeurtenissen en inkijkjes in het leven van hoofdpersonen.
Dit boek lijkt een regelrecht vervolg op Ritueel, maar andere fragmenten verbinden het leven van Jack Caffery ook aan de eerste 2 delen van deze serie. Dit maakt dat de onderlinge verhalen wel apart van elkaar gelezen kunnen worden, maar dat lezen vanaf het eerste boek -De Vogelman- wel een zekere voorkeur heeft.