Lezersrecensie
Erfgenaam van vuur
Na haar recentste overwinning is de kous nog niet af voor Celaena Sardothien en lijkt het hele riedeltje haast weer opnieuw te beginnen. Deze keer moet ze zich bewijzen tegenover Maeve, een nieuwe strijd die haar tot het uiterste zal dwingen.
Ondertussen verzamelen al haar vijanden zich met maar één doel. Het ganse koninkrijk tot slavernij dwingen. Een ander, haast nog moeilijker gevecht dat Celeana ongewild moet aangaan.
Ik verslond de eerste twee delen van de Glazen troon reeks met huid en haar en keek maandenlang uit naar Erfgenaam van vuur. En nu, nu blijf ik verwarder dan ooit achter.
Anderhalf jaar geleden sloot ik het tweede deel van de reeks, De donkere kroon. Achteraf bekeken liet ik toch wat teveel tijd tussen het tweede en derde deel. Ik begon te luisteren naar Erfgenaam van vuur via Storytel en kon niet meteen de draad oppikken waar De donkere kroon geëindigd was.
Ik besloot het wat tijd te geven, maar hoe meer uren ik luisterde hoe verder ik het spoor bijster raakte. Vele nieuwe personages kwamen binnenwandelen, terwijl ik nog moeite had om me de oude terug te herinneren. Dat tasten in het duister bleef jammer genoeg het ganse verhaal heel sterk aanwezig. Maar ik denk dat het eerder aan de lange pauze tussen de twee delen lag en het feit dat ik het boek luisterde in plaats van las dan aan het verhaal zelf.
Wel kon ik echt genieten van afzonderlijke op zichzelf staande gebeurtenissen in Erfgenaam van vuur. Hier voelde ik Sarah J. Maas kracht duidelijk naar voren komen en kon ik ook smullen van de ijzersterke worldbuilding die ze telkens weet neer te zetten.
Ook de stukken waarin het verleden van Celeane verder wordt uitgediept wisten mij van begin tot einde geboeid te houden.
Naast deze voorgaande gevallen, wist het laatste deel van het boek me ook stevig vast te houden, wat ervoor zorgt dat ik nog steeds heel veel zin heb in het vierde deel van de reeks.
Erfgenaam van vuur was misschien door verschillende redenen niet echt mijn verhaal, of misschien was het gewoonweg niet het juiste moment om dit verhaal te luisteren. Dat weerhoudt mij er niet van om het vierde deel met open blik in te gaan.
2,5*
Ondertussen verzamelen al haar vijanden zich met maar één doel. Het ganse koninkrijk tot slavernij dwingen. Een ander, haast nog moeilijker gevecht dat Celeana ongewild moet aangaan.
Ik verslond de eerste twee delen van de Glazen troon reeks met huid en haar en keek maandenlang uit naar Erfgenaam van vuur. En nu, nu blijf ik verwarder dan ooit achter.
Anderhalf jaar geleden sloot ik het tweede deel van de reeks, De donkere kroon. Achteraf bekeken liet ik toch wat teveel tijd tussen het tweede en derde deel. Ik begon te luisteren naar Erfgenaam van vuur via Storytel en kon niet meteen de draad oppikken waar De donkere kroon geëindigd was.
Ik besloot het wat tijd te geven, maar hoe meer uren ik luisterde hoe verder ik het spoor bijster raakte. Vele nieuwe personages kwamen binnenwandelen, terwijl ik nog moeite had om me de oude terug te herinneren. Dat tasten in het duister bleef jammer genoeg het ganse verhaal heel sterk aanwezig. Maar ik denk dat het eerder aan de lange pauze tussen de twee delen lag en het feit dat ik het boek luisterde in plaats van las dan aan het verhaal zelf.
Wel kon ik echt genieten van afzonderlijke op zichzelf staande gebeurtenissen in Erfgenaam van vuur. Hier voelde ik Sarah J. Maas kracht duidelijk naar voren komen en kon ik ook smullen van de ijzersterke worldbuilding die ze telkens weet neer te zetten.
Ook de stukken waarin het verleden van Celeane verder wordt uitgediept wisten mij van begin tot einde geboeid te houden.
Naast deze voorgaande gevallen, wist het laatste deel van het boek me ook stevig vast te houden, wat ervoor zorgt dat ik nog steeds heel veel zin heb in het vierde deel van de reeks.
Erfgenaam van vuur was misschien door verschillende redenen niet echt mijn verhaal, of misschien was het gewoonweg niet het juiste moment om dit verhaal te luisteren. Dat weerhoudt mij er niet van om het vierde deel met open blik in te gaan.
2,5*
1
Reageer op deze recensie
