Mevrouw Verona daalt de heuvel af

Op een koude winterdag daalt Mevrouw Verona samen met haar hond de heuvel van Oucwègne af, wetende dat het haar niet meer zal lukken om de terugtocht te maken. Ze neemt plaats op een bankje bij de rivier, met haar hond aan haar voeten en wacht rustig op haar laatste moment.

Mevrouw Verona daalt de heuvel af, het is nogal een titel, maar zo passend bij het verhaal. Een verhaal dat niet voor iedereen is, maar wel eentje dat mij wist te bekoren.

Je krijgt een kijkje achter bijna elke deur van de inwoners van Oucwègne. Het verhaal van vele inwoners wordt gebracht, de essentie van hun leven. Dit afwisselend met het verhaal van mevrouw Verona, dat ook nog eens in verschillende tijdssprongen wordt verteld.

Ik hou van de directe, onomwonden toch poëtische schrijfstijl van Dimitri Verhulst. De vele overbodige zinnen die niet bijdragen aan het verhaal, maar waar anderzijds zonder die zinnen het verhaal slechts een lege doos zou zijn. Het zijn die overbodige zinnen die het verhaal een ziel, een gevoel geven. Dimitri Verhulst héérlijke uitspraken, metaforen, zinsbouw en zijn rijke bijzondere spraak maakt van elk van zijn verhalen een uniek stukje kunst.

Mevrouw Verona daalt de heuvel af is een sfeervol verhaal over liefdesverdriet, gemis, verlies, het oneindige vertrouwen in de liefde, het leven en de vergankelijkheid ervan. Een verhaal dat vraagt om tussen de lijnen te lezen, te voelen en te begrijpen.

3,5*