Parijs

Mondiano, nooit van gehoord zei mijn lerares van vijftig.
Iemand zei bij het zien van een woning en het horen van een beschrijving daarvan, in Parijs, dat het was “als in het Parijs van Modiano”.
Dan maar eens iets van de Nobelprijswinnaar van lang geleden gelezen. Een beetje ouderwets, maar met gevoel voor de grote stad geschreven. Doordrenkt van het gevoel voor deze stad, voor de boulevards en steegjes, de pleinen en cafés, wordt het verhaal een melancholieke vertelling. Vol van mislukte relaties en vergeten liefdes. Erg mooi geschreven als je je een beetje kan verplaatsen naar de jaren vijftig, zestig van de vorige eeuw.
Ik genoot van de beschrijvingen van Parijs. Van zijn kennis van de stad en haar bewoners. Maar ook van de relaties van mensen waarvan je je afvraagt hoe ze aan hun zaken komen. Waarvoor ze leven, hoe ze met elkaar omgaan.