Een vraagteken

Het verhaal is bijzonder. Schurend, zoals iemand zegt. De schrijfster vertelt gemakkelijk maar zonder veel diepgang. Het leven van een ernstig gehandicapte vrouw wordt verteld maar het blijft allemaal wat af van vragen als ‘wat moet ik hiermee?’ . Ze is vaak nogal cynisch, het eeuwig afhankelijk zijn van machines lijkt me vreselijk en zij schrijft hier nogal gemakkelijk over.
Ik wilde dat ze me meer inzage gaf in de gedachten van de vrouw die het zo graag allemaal wil meemaken maar er steeds weer om moet vragen. Hoe gruwelijk is het om te lezen dat een vrouw zwanger wil worden - iets als 'dan heb ik dat ook eens meegemaakt; dat moet iedere vrouw meegemaakt hebben' - en dan kan ik het eten daarna laten aborteren. Mijn opvatting van zwangerschap en kinderen krijgen is van een ouderwetsere soort. Mij komt zo een opmerking, wens, over als een erg egoïstische.
Het boek is te kort. Het vraagt om zo veel meer.