Wat is hier nou zo goed aan?

Op zichzelf is het verhaal duidelijk. Althans, een vrouw raakt verstrikt in een relatie met een man waarbij ik door vrijwel heel het boek heen, mezelf de vraag stel hoe het komt dat ze emotioneel zo aan die man vast zit. Schrijfster Jante Wortel noemt het een roman, maar is het dat? Het is naar mijn idee niet meer dan een vage beschrijving van een relatie. Het woord toxisch is op zijn plaats. Doorheen heel het boek wil ik haar vragen of toeschreeuwen: ga weg, waarom kies je niet voor jezelf?
Wortel gaat weinig de diepte in van het waarom. Iedere keer als ze weer naar de man toe gaat omdat hij haar bij zich roept, vroeg ik me af waarom ze ging. Ze is in haar verhaal weinig rationeel en vooral emotioneel. Maar het waarom wordt niet gegeven, althans niet veel meer dan haar angst om afgewezen, weggestuurd en een enkele keer iets aangedaan te worden.
Ik begrijp dat de binding die sommige mensen met elkaar aangaan op volstrekt verkeerde gronden gebeuren. Maar dit boek vertelt niet veel meer dan dat. De positie van haar (de vertelster) tussen al degenen die ver weg of dichtbij om haar heen leven, blijft vaag. Waar zijn haar ouders, broers en zussen, vrienden op het werk of daarbuiten.
Als ik uit dit verhaal moet concluderen dat heel veel mensen in een sociaal isolement leven, dan wil ik wat meer achtergrond. Dat mis ik in dit boek.
Wortel geeft nauwelijks dialogen, geeft korte beschrijvingen van situaties, een aparte pagina indeling waar ik niks mee kan. Het boek roept wel vragen op. Maar een begin van een antwoord had ik in het verhaal toch ook verwacht.
Maar wat is daar nu goed aan?