Monotoon voor een Hannah

Mevrouw Hannah kan geweldig goed schrijven en vaak ‘voel’ je meteen of het verhaal haar zelf ‘gepakt’ heeft. De vergeten vrouwen vertelt een fantastisch verhaal maar leest als een te lange film, het had zeker 100 pagina’s eerder mogen stoppen en dat doet een verhaal geen goed: te lange scènes en in herhaling vallen zijn twee van de vele valkuilen waar de lezer over struikelt. Jammer want het gaat ten koste van de indruk die het verhaal achterlaat. Overigens heb ik geen enkele twijfel dat Hannah dit weer ruimschoots compenseert in een volgend boek ;-) haar schrijfstijl is toch pakkend.