Toekomstbeeld zonder aantrekkingskracht

Romy is terug, en hoe! Zo staat het op de kaft van het boek. Nu ken ik Romy niet, net zomin als deze auteur, maar het wekt wel degelijk mijn interesse. Net zoals de afbeelding op de kaft. Een toekomstvisie die zo maar eens dichterbij kan zijn dan het nu lijkt. Doet wellicht wat Orwelliaans (1984) aan wat het idee betreft?

Het boek heeft een redelijk groot lettertype en leest als een trein, voor ik het wist had ik het uit. Korte hoofdstukken die allemaal hun eigen timestamp hebben. Daardoor kun je het verhaal (mede) prima volgen. De wereld wordt bedreigd door een virus en Romy moet proberen te voorkomen dat dit tot een wereldwijde ramp leidt. Waar heb ik dat recent meer gehoord ;-) ? Er wordt regelmatig naar de belevenissen uit het 1e deel verwezen, maar storend is dat nooit. Je kunt dit deel inderdaad prima op zichzelf staand lezen.

Hoewel er wel sprake is van wat spanning en ik toch echt wilde weten hoe het uiteindelijk afloopt, kon de verhaallijn mij eigenlijk nergens echt boeien. De personages blijven vlak / plat, de dialogen zijn soms bij het kinderlijke af, situaties zijn erg voorspelbaar en af en toe ronduit ongeloofwaardig (ik ga geen spoilers plaatsen). Nergens voelde ik me verbonden met een van de personages en in het algemeen voelde het als een ver-van-mijn-bed show, ik had als lezer echt het gevoel een buitenstaander te zijn. Tenslotte had ik vaak het gevoel dat er veel werd meegelift op de huidige coronasituatie en het heersende sentiment en dat sprak me ook niet echt aan.

Kortom, dit boek was redelijk snel gelezen, en daar wil ik het maar bij laten. Voor mij zeker geen aanrader, en nodigt niet uit om ook het eerste boek van deze auteur te lezen. Uiteraard wil ik wel Hebban, de auteur en uitgever bedanken voor de mogelijkheid om dit boek te lezen.