Prachtig, maar heftig verhaal

Het boek gaat over het leven van Jessica en Matthew, een perfect stel. In ieder geval op het eerste gezicht. Jessica en Matthew lijken het volmaakte leven te hebben; ze zijn getrouwd en al snel zijn ze in verwachting van hun eerste kindje. Ze kunnen hun geluk niet op, maar de bevalling gaat niet zoals het zou horen. Jessica raakt buiten bewustzijn en als ze wakker wordt is daar opeens haar kindje. Jessica voelt zich een buitenstaander en is zelfs een klein beetje jaloers op haar kindje, die krijgt namelijk zoveel aandacht van iedereen. Ze kan er niet aan wennen om moeder te zijn, en angst en paniek nemen de overhand. Ze kan en durft niemand te vertellen hoe ze zich voelt, omdat ze zich er voor schaamt. De vraag is of Jessica er op tijd over durft te praten,voordat het te laat zal zijn.

Wat een ontzettend heftig boek. Het is een erg beladen onderwerp, maar goed dat dit in een boek wordt besproken. Zoals ook uit het boek blijkt, is er eigenlijk weinig bekendheid over de postnatale depressie. Ook Jessica weet niet wat er met haar aan de hand is en voelt zich ook niet normaal. Ze weet niet wat ze moet doen. Het heeft mij wel even de ogen doen openen. Ik had er natuurlijk al wel eens van gehoord, maar door dit boek ga je er toch wel even over nadenken. En besef je je dat het iedereen het kan overkomen en dat er zeker over gepraat kan en moet worden.

Amanda Prowse heeft een hele prettige schrijfstijl. Vanaf pagina 1 ben je geboeid door het boek en kan je het niet meer wegleggen. Het leest lekker vlot weg en ik denk ook dat ik daardoor meer boeken van haar wil en zal lezen.

Elk hoofdstuk wordt afgesloten met een scene uit de toekomst. Ik persoonlijk vond dat een prettige aanvulling van het verhaal. De stukken die gaan over de toekomst, laten je afvragen wat er is gebeurd met Jessica en Matthew en maakt je alleen maar nieuwsgieriger om het verhaal verder te lezen. Bij de delen die in de toekomst zijn geschreven staat een datum, en hierdoor heb je goed een idee hoe lang er overheen gaat. Echter, deze tijdsaanduiding staat niet bij het hoofdverhaal, dus dat moet je proberen een beetje op te maken uit het verhaal. Ik vond dit overigens niet storend, aangezien je dit wel redelijk uit het verhaal kon halen.

De relatie tussen Jessica en Matthew wordt erg goed beschreven door Prowse. Je krijgt het idee dat je ze zelf erg goed kent. Wel vond ik af en toe dat het allemaal wat minder kon. Het was in sommige delen van het boek zo klef, dat ik er eigenlijk wel een beetje moe van werd. Ik vond alle personages een goeie aanvulling van het verhaal en ook goed neergezet door de auteur.

Gedurende het boek vraag je je af of dit wel een feelgood-boek is. Er zijn namelijk best wat stukken in het boek die erg heftig zijn en daar krijg je zeker geen feelgood-gevoel bij. Maar er zijn zeker ook wel stukken bij die je dat gevoel wel geven. Het is dus een beetje een twijfelgeval maar wellicht zullen anderen dit anders ervaren.
De epiloog zorgde er bij mij voor dat ik een traantje weg moest pinken. Ik ben blij dat Prowse nog een epiloog heeft geschreven, omdat het voor mij een mooie afsluiter was van dit heftige boek.

Ik geef dit boek 4,5 ster. De reden dat ik geen vijf sterren geef komt door de relatie van Jessica en Matthew die mij echt af en toe een beetje te ver ging. Verder echt een prachtig boek, moeilijk onderwerp dat knap is verwoord door de auteur. Petje af!