Een enkele treinreis door de slavernij

‘Alsof er in de wereld geen plekken waren waar je heen kon vluchten, maar alleen maar plekken om vandaan te vluchten.’

Cora, derde generatie slavin groeit op in Georgia. Als zij 8 is ontsnapt haar moeder, de enige dame die ooit succesvol is ontsnapt. Cora is op zichzelf aangewezen en krijgt uiteindelijk als ze sterk genoeg is, de mogelijkheid om naar het Noorden te vluchten. Het besef dat zij niets te verliezen heeft, besluit haar de gok te doen wagen.

De ondergrondse spoorweg, ooit met het doel om te smokkelen, blijkt een gouden vluchtroute voor veel slaven. Ze weten alleen niet waar ze uitkomen, wie ze zal helpen, hoe ze van station naar station komen en hoe beroerd de situatie daar zal zijn.

Dit is het tweede boek dat ik van Colson Whitehead heb gelezen en ik ben wederom ontdaan en zeer onder de indruk. Zo belangrijk dat deze verhalen verteld worden, want wat was het gruwelijk en wat is het belangrijk dat we hiervan leren en zeker niet vergeten.

De spoorweg als metafoor is prachtig gekozen en het sprookjesachtige beeld dat dit oproept, in combinatie met de gruwelijkheden maken dit boek ijzersterk. Ik kwam pas echt halverwege goed in het verhaal, voor degenen die eerder willen afhaken en misschien daarom deze recensie lezen, probeer toch om door te lezen.