Negen jaar vertraging

Semmier vlucht uit Irak om niet te hoeven vechten in het leger van Saddam Hoessein. Hij belandt via een trip naar Azië in een AZC in Nederland.

Het boek geeft een onthutsend beeld van de Nederlandse asielprocedure. Wachten is alles wat de asielzoekers rest. Waarom is duidelijk, hoe lang volledig onduidelijk en nog onduidelijker is waarom de een wel een verblijfsvergunning krijgt en de ander niet. En dat is misschien wel het schrijnendste aan dit verhaal.

Al Galidi kwam zelf als asielzoeker in Nederland terecht. In zijn voorwoord zegt hij: Dit boek is fictie voor iemand die het niet kan geloven, maar non-fictie voor iemand die ervoor open staat.
En zo is het, ik als lezer kan niet begrijpen dat het zo werkt, en hoop van harte dat de procedures zijn verbetert, enkel is dit tegen beter weten in. We moesten ons schamen.

De korte hoofdstukken beschrijven vaak een bewoner, voor allen is onzekerheid en wachten het motto. Sommige bewoners blijven mij bij, anderen zijn een herhaling van zetten maar ik kan me voorstellen dat dit nu juist bewust is gecreëerd. Honderden verhalen te vertellen enkel horen we ze nooit of vragen we er niet naar. Dan zeker toch een boek dat geschreven had moeten worden.