Breekbaar en rauw

Niet zo bekend als de bestsellers Aan het einde van de wereld, De vergeten vrouwen of De nachtegaal, maar De wintertuin van Kristin Hannah is het net zo waard om gelezen te worden.

In het verhaal volgen we Meredith en Nina, twee zussen die zijn opgegroeid met een emotioneel afstandelijke moeder. Wanneer hun vader overlijdt, proberen zij zo goed als kwaad als het gaat voor hun moeder te zorgen. Langzaam leren zij kennen wat er al die tijd onder haar schild verborgen heeft gezeten. Een duister verleden in het door oorlog verscheurde Leningrad, Rusland.

Het verhaal is traag. Volgens sommige recensies te traag, wat mij betreft perfect. De langzame opbouw zet de sfeer binnen het gezin goed neer. Het ongemak tussen mensen die van elkaar houden, maar niet weten hoe ze dit moeten laten zien en op zoek zijn naar een manier om nader tot elkaar te komen. De breekbaarheid sijpelt aan alle kanten door de woorden heen.

Het verhaal over Leningrad raakte me onverwacht hard. De kinderen in het verhaal zijn even oud als mijn zoon. Dat maakte het rauw en bijna ondraaglijk. Ik heb een aardig potje zitten huilen en ik heb zélfs overwogen om het niet uit te lezen.

De wintertuin is een boek dat vertraagt en laat voelen. Het laat je niet ongeschonden achter. En dat is precies waarom het voor mij een vijfsterrenboek geworden is.