Adoptica

Het lastige van zeer persoonlijke boeken is dat het zo persoonlijk is. Wie ben ik om daar iets over te vinden? En dat maakt het voor mij ook lastig om iets over dit boek te zeggen. Ik vind er namelijk wel iets van.
Heb dit boek gekocht omdat de recensies zo veelbelovend zijn. Eindelijk een boek over adoptie die ik mijn vrienden aan kan raden, denk ik. Helaas. Het is een zeer persoonlijk verhaal. Ik herken wel dingen. Denk dat iedere geadopteerde dat heeft. Alleen is haar verhaal verder zo anders dan het mijne dat ze niet te vergelijken zijn. Voor mij persoonlijk werkt ook het rommelige, anekdotische schrijven niet echt. Wat wil ze precies zeggen? Waarom dit citaat? Niet uitgelegd. Ook het vele malen doorverwijzen naar latere hoofdstukken wekt irritatie op. En ik heb veel tussen de regels door moeten lezen. En zelf invullen.
Alles blijft oppervlakkig. Ook de interviews. Waarom juist deze verhalen? Waarom stopt het midden in het verhaal? Waardoor zoveel tijd tussen interviews?
Dus nee. Geen boek die ik anderen zou laten lezen om meer over geadopteerde kinderen te begrijpen.