Lezersrecensie
Langzame storm op komst
Vorig jaar las ik het boek Scheuren in de aarde van Clare Leslie Hall. Stilte voor de storm is haar 2e boek en dit boek las ik wederom met de boekenclub van Ilona’s leven bij LS. Tijdens de boekbespreking werd de term psychologische roman genoemd als nieuw genre waar je dit boek onder zou kunnen scharen, iets waar ik het volledig mee eens ben!
Het boek vertelt het liefdesverhaal wisselend vanuit de 2 hoofdpersonen Catherine en Lucian en de hoofdstukken wisselen qua tijd af (15 jaar geleden, 4 maanden geleden en nu). Het is dus een boek waar je wel echt voor moet gaan zitten en niet zomaar even tussendoor wegleest. Daar ben ik in het begin dus de fout mee ingegaan, en had er daardoor wat moeite mee om goed in het verhaal te komen. De schrijfstijl van Clare is vrij uniek, ze is echt een verhalenverteller en het gaat allemaal vrij traag. Je weet eigenlijk ook al wel wat er gebeurd is in het verleden als je goed tussen de regels doorleest maar toch blijf je getriggerd en wil je doorlezen. Daarnaast heeft zij de gave om de bijpersonen zo mooi neer te zetten dat je eigenlijk ook heel benieuwd bent naar hun verhaal, maar dit draait om Catherine, Lucian en Catherine’s echtgenoot Sam.
Selectief mutisme speelt tevens een grote rol in dit boek (de onwilligheid of weigering om te praten na het doormaken van een trauma). Met al mijn werkervaring in de psychiatrie durf ik te zeggen dat het zo beschreven is zoals het echt gaat.
Clare heeft wederom een verhaal geschreven dat raakt, je soms ook irriteert en met een aantal vraagtekens achterlaat.
Het boek vertelt het liefdesverhaal wisselend vanuit de 2 hoofdpersonen Catherine en Lucian en de hoofdstukken wisselen qua tijd af (15 jaar geleden, 4 maanden geleden en nu). Het is dus een boek waar je wel echt voor moet gaan zitten en niet zomaar even tussendoor wegleest. Daar ben ik in het begin dus de fout mee ingegaan, en had er daardoor wat moeite mee om goed in het verhaal te komen. De schrijfstijl van Clare is vrij uniek, ze is echt een verhalenverteller en het gaat allemaal vrij traag. Je weet eigenlijk ook al wel wat er gebeurd is in het verleden als je goed tussen de regels doorleest maar toch blijf je getriggerd en wil je doorlezen. Daarnaast heeft zij de gave om de bijpersonen zo mooi neer te zetten dat je eigenlijk ook heel benieuwd bent naar hun verhaal, maar dit draait om Catherine, Lucian en Catherine’s echtgenoot Sam.
Selectief mutisme speelt tevens een grote rol in dit boek (de onwilligheid of weigering om te praten na het doormaken van een trauma). Met al mijn werkervaring in de psychiatrie durf ik te zeggen dat het zo beschreven is zoals het echt gaat.
Clare heeft wederom een verhaal geschreven dat raakt, je soms ook irriteert en met een aantal vraagtekens achterlaat.
1
Reageer op deze recensie
