Prachtig boek met vertelperspectief waar je misschien wel even aan moet wennen

Bij dit boek moest ik erg wennen aan het bijzondere zeer ongebruikelijke perspectief; het hele eerste deel is namelijk geschreven in de tweede persoon, dus met heel veel ‘je’ en ‘jij’. Dat maakte voor mij het begin van dit boek erg weerbarstig.

Maar enig doorzettingsvermogen loonde, want het boek werd steeds boeiender, als wordt ingezoomd op de onmogelijke relatie die de Egyptische arts Tarek in het Cairo van de jaren ’80 krijgt met de volksjongen Ali. Het leidt ertoe dat Tarek vlucht uit Egypte.

Later in het boek begrijp je opeens ook dat het vertelperspectief heel passend is, want eigenlijk gaat alles over de zoektocht van de ongedachte zoon van Tarek naar zijn vader. Een prachtig geschreven, gelaagd boek, dat zeker niet alleen over ‘verboden liefde’ gaat, maar net zo goed over de kracht van familie en de roerige recente geschiedenis van Egypte.