kazernekind

03 jun 2012
De roman Kazernekind kon ik niet laten liggen. De fraaie uitvoering, en de authentieke foto’s trokken mijn belangstelling. Door de veelbelovende inhoud hoop ik meer te weten over de geschiedenis van de Molukse samenleving in Nederland.

In Kazernekind vanMarlies Mielekampga ik de levensloop lezen van het gezin Polnaya, zij woonde na hun vertrek uit Indonesië aanvankelijk in woonoord Schattenberg in de buurt van Assen.

Om hun geschiedenis te kennen is het nodig de situatie te vertellen in Indonesië, het is soms een aaneenschakeling van historische feiten maar zorgt wel voor een goed tijdsbeeld.

Door de veranderingen in hun thuisland komt de familie Polnaya in 1951 aan in Nederland.

De omstandigheden waarin de Molukse gezinnen moeten wonen zijn zo armetierig en choquerend dat ik beschamend verder lees.

Wat mij raakt zijn zo op het oog simpele feiten als het vieren van kerstavond in het koude Nederland, in een kamp met een naar Molukse begrippen smakeloze maaltijd zonder hun families terwijl ze gewend waren Kerstmis feestelijk met families, rijsttafels, buiten met waxinelichtjes te vieren. Wat een schrille tegenstellingen.

In de loop van de jaren vormen de Molukkers een hechte gemeenschap en verspreiden zich over de steden buiten hun kazerneachtige leefomgeving. Er ontstaan verschillen in opvattingen over een vrije Molukse staat. Om er aandacht voor te vragen wordt geweld niet geschuwd. Ook de familie Polnaya wordt hierdoor direct getroffen.

In 2011 is de familie Polnaya 60 jaar in Nederland en wordt hun leven hier beschouwd als Gods wil waar zij in de huidige tijd voorspoed van mogen ervaren.

De historische opzet waarin Kazernekind is geschreven herinnerd mij meest aan het Pauperparadijs van Suzanna Jansen. Beide boeken vertellen de geschiedenis van woongemeenschappen, ontstaan om mensen tijdelijk te herbergen. De interessante boeken hebben mij inzicht gegeven in gebeurtenissen en ontwikkelingen waarmee Ik onbekend was maar wel ben opgegroeid. Door kennis te nemen van Kazernekind groeien mijn eigen herinneringen en is er bewondering voor de wilskracht waartoe mensen in staat zijn en de samenhorigheid die hun aan elkaar verbind.