Recensie Voetlicht

Voor wie wil teruggaan in de tijd, the roaring seventies en eighties, naar de movement van verloren en onmogelijke liefdes, living apart together, te hoog gegrepen idealen, muziek van Carole King en boeken van Sartre, de verspreiding over the World, naar Afrika, het verre Oosten, de eeuwige discussies, de losbandige leefwijze, eindeloze en steeds veranderend studiekeuzes, korte bijbaantjes, kraakpanden, living met alcohol, drugs, roken en seks met iedereen, overal, altijd. Het kon nooit goed gaan, Israel was hot en overal werd tegenaan geschopt, om te beginnen tegen onze ouders, wat een leven.
In Voetlicht van Marieke van der Pol zijn de sporen van Vero te volgen. Te beginnen aan de toneelschool in Amsterdam; 1971.

Toen in haar eerste boek Bruidsvlucht, Frank was overleden en de overgebleven 3 vrouwen die samen met hem het avontuur in Nieuw-Zeeland beleefden elkaar opnieuw zagen bij zijn begrafenis was er de eerste ontmoeting van Esther met haar kleindochter, de cirkel over de Bruidsvlucht was rond.

Vero, uit de tweede, zo ontzettend goed geschreven, roman Voetlicht van Marieke van der Pol heeft zich na haar prachtige liefdesavontuur met Alon in Israel in mijn hoofd genesteld, zij kan er niet weg want haar verhaal laat zoveel fantasie over dat ik Marieke van der Pol erom smeek, as soon as possible, het vervolg van Vero's leven te schrijven.

Nu lijkt Voetlicht op het zien van een toneelstuk waarin ik halverwege verzocht wordt de zaal te verlaten, Marieke please, schrijf het af....Hoe gaat het verder met Alon en Vero? Blijft Vero in stilte praten met Alon? Wie is Leah? Keert Vero terug op het toneel? Krijgt ze een kind? Liefde?