Recensie Winterliefde

Ooit zei Jitske tegen haar toekomstige man Tjeerd: 'Ik kan liefhebben, maar ik kan ook vergeten.'
Op hoge leeftijd, als Jitske gaat dementeren, is ze veel vergeten maar ze weet dat ze eens heeft liefgehad. Ze draagt altijd een inmiddels onleesbaar geworden stukje papier, ook dicht bij zich draagt ze een oude doos. Wanneer Jitske wordt opgenomen in een verzorgingstehuis besluit Tjeerd contact op te nemen met Jaap, haar eerste grote liefde.
Er is geen herkenning als Jaap haar voor het eerst ziet na al die jaren. Toch ziet hij een oude sprankeling in haar ogen en daarop vertelt hij haar het verhaal van hun liefde.

Winterliefde van Carel Donck is een Oer-Hollands boek. Koude winters met veel schaatsen in het Friesland van de vijftiger jaren. Een prille liefde tussen twee jonge mensen. Het verschil in rangen en standen en 'hoe het nu eenmaal hoort' tekenen de stemming. Carel Donck schuift het heden en verleden moeiteloos in elkaar. Hij beschrijft de tragische ontwikkeling van dementie en de machteloosheid voor hen die achterblijven met veel dierbaarheid.
Winterliefde geeft een ontroerend beeld van twee mensen die elkaar nog eenmaal weerzien.