Hartverscheurend

Bordeauxrood neemt je mee in het verhaal van Loes en haar moeder Michelle. Het verhaal van Michelle gaat vooral over haar jongere jaren; waar ze, als ze vijf jaar is, te horen krijgt dat haar moeder niet haar echte moeder is. Bij haar biologische ouders krijgt ze weinig liefde en voelt ze zich niet begrepen; dan komt ze er achter dat ze nog een tante heeft wonen in Amerika...
Het verhaal van Loes speelt zich af in 2016, het jaar waarin haar hele leven op zijn kop wordt gezet en nooit meer hetzelfde zal worden. Een situatie waarin ze, als moeder van twee jonge kindjes, moet omgaan met dingen die je niemand gunt.

Na goede verhalen van medelezers over dit boek begon ik met lezen. En het boek neerleggen lukte toen niet meer. Vanaf de eerste zin werd ik het verhaal ingezogen. Zowel het verhaal van Michelle als die van Loes grijpen je echt naar je keel. Enerzijds vanwege het grote verdriet en de nare situatie waar zij inzitten, maar ook vanwege de onvoorwaardelijke liefde; zowel die van Michelle voor haar pleegmoeder als die tussen Michelle en Loes. Dat lees en voel je door alle pagina's heen, zo mooi heeft Luce van Leer dit op papier weten te zetten.

De afwisseling in personages leest heel prettig, de hoofdstukken zijn niet te lang (en met prachtige getekende versieringen tussendoor) en de stijl is heel beeldend waardoor het voelt alsof je er bij bent.

Vanwege die mooie schrijfstijl en ook de herkenning van het verhaal maakte dat ik de emoties zelf heel erg voelde en het boek  niet met droge ogen kon voltooien. Het is geen licht of luchtig verhaal, maar wel een verhaal dat vertelt moest worden en ik iedereen aanraad om te lezen.