Een moedige en menselijke daad vol moed en hoop

Amersfoort, 1944. De bezetting is een dagelijkse realiteit voor de jonge geliefden Saskia en Frans, met het concentratiekamp net buiten de stad. Frans reist elke dag naar het kamp om het keukenafval op te halen. Als een gevangene hem smeekt een brief naar buiten te smokkelen, besluit Frans dat te doen, ook al brengt dat hemzelf en zijn familie in gevaar. Samen met Saskia verzamelt Frans honderden brieven van gevangenen, en brengt hij de antwoorden terug naar het kamp. Maar dan wordt Saskia opgepakt en opgesloten in Kamp Amersfoort, en Frans zoekt wanhopig naar een manier om haar te redden. Hij zal haar moeten helpen ontsnappen uit het kamp – ook al zegt iedereen dat dat onmogelijk is…

Het blijft indringend om verhalen over WOII te lezen, nog meer als het in Nederland afspeelt. Te bedenken dat dit nog geen eeuw geleden heeft plaatsgevonden is vreselijk.

Je weet ook eigenlijk al wel als je een boek over dit onderwerp openslaat, dat niet een ‘leuk’ boek gaat worden. Maar toch heeft dit boek veel mooie elementen in zich. Vooral de moed van Frans, maar ook van zijn broertje Cas, maakt indruk. Hoe zulke jonge mensen de keuze maken om iets voor hun medemens te doen en daardoor zelf gevaar lopen is zo moedig. Maar ook hoe de doorgaans kleine brieven die ze het kamp in en uit smokkelen, voor de gevangenen en hun geliefden van grote waarde zijn.

Hoewel het onderwerp van het boek zwaar is en er echt een paar vreselijke scènes inzitten maakt de schrijfstijl het toch een heel vlot boek. Dat komt ook omdat je de hoofdstukken afgewisseld vanuit Frans, zijn vriendin Saskia en gevangene Theo leest. Je krijgt zo een heel goed beeld van het leven in die tijd.

Aan het einde van boek volgt een brief van de schrijfster, waarin ze toelicht hoe ze tot dit verhaal kwam. Maar ook dat het gebaseerd is op ‘echte’ gebeurtenissen. Dat besef maar het een nog indrukwekkender verhaal.