Mooi, intiem en integer eerbetoon

Adriaan van Dis (1946) is de schrijver van een indrukwekkend literair oeuvre dat veelvoudig vertaald is en bekroond met onder andere de Gouden Uil, de Libris Literatuur Prijs, de NS Publieksprijs en de Constantijn Huygens- prijs.
Recent verschenen de roman ‘Naar zachtheid en een warm omhelzen’ en het essay ‘De kolonie mept terug.’



Adriaan van Dis heeft 38 jaar een min of meer geheime relatie gehad met de getrouwde Ellen, in dit boek Eva, Eefje, en Effie genoemd.
Wanneer Eefje ongeneeslijk ziek wordt kiest zij voor een hospice om haar laatste tijd daar door te brengen.
Daar kan zij ook zowel haar man als haar minnaar, Adriaan van Dis dus, makkelijk ontvangen.
De man van Eefje wordt door Adriaan van Dis in het boek de Ander genoemd.
In de tijd die haar rest vraagt Eefje hem, aangezien ze de hospice niet kan verlaten en zij weg wil, om haar mee op reis te nemen door middel van herinneringen in de tijd en de reizen die zij gemaakt hebben.
Zowel Adriaan als Eefje vertellen elkaar deze herinneringen en reizen van de afgelopen 38 jaar.
Hun verschillen en leugens en alle andere zaken komen daarbij naar boven.
In zijn dankwoord zegt hij nog, Alles is waar behalve wat ik heb verzonnen.
Na het lezen van dit boek vermoed ik dat er maar weinig niet waar is wat er zich afgespeeld heeft in het verleden.
Ook zijn eigen fouten die hij maakte komen voorbij en hij spaart zichzelf niet.
Adriaan van Dis gebruikt erg mooie woorden en poëtische zinnen.
Dit boek is een mooi eerbetoon aan Ellen die in november 2023 overleed.
De auteur heeft dat op een integere, intieme en mooie manier gedaan en wat ook erg mooi is dat op de rouwkaart, die ik opzocht, zowel haar man met een tekst als ook Adriaan van Dis met een gedicht op de rouwkaart stond.

Met dank aan de Club van Echte lezers en uitgeverij Atlas Contact voor het verstrekken van het recensie-exemplaar.