Lezersrecensie
Een heerlijk meeslepend mysterie
In De dode die niet werd gemist volgen we kunstschilder Eva Romeijn, geboren en getogen in het dorpje Vorden in de Achterhoek.
Tijdens een expositie van haar werk wordt ze benaderd door haar buurman, baron Frederick van Zonnewoud, die haar de opdracht geeft om een portret te maken van zijn overleden moeder.
Eva is blij met de opdracht en wanneer ze later nog wat details wil bespreken om het schilderij te kunnen voltooien met Frederick krijgt ze geen contact meer.
Hij lijkt van de aardbodem verdwenen.
Eva is ervan overtuigd dat er wat gebeurd moet zijn.
De dorpsroddels doen haar vermoeden dat hij misschien wel om het leven is gebracht.
Vastbesloten gaat ze op onderzoek uit.
De cover doet in eerste instantie meer aan een roman denken dan aan een thriller.
Tot je deze beter bestudeert en het pistool ziet in de handtas van de vrouw op de cover.
Een beetje Agatha Christie achtig doet de cover aan en zo is eigenlijk ook de inhoud van het boek.
Als een soort Miss Marple gaat Eva op onderzoek uit.
Het verhaal start met een spannende proloog die je pas later kan plaatsen.
De opbouw van het plot is erg goed en de personages worden goed uitgewerkt.
Hoewel het niet bol staat van de spanning en je ook al een vermoeden krijgt over het verloop van het verhaal word je wel vanaf het begin het verhaal in gesleept.
Door de korte hoofdstukken leest het vlot en wil je doorlezen om te weten wat er nu met Frederick gebeurd is.
Met De dode die niet werd gemist is Corine Hartman weer een andere weg ingeslagen dan haar eerdere werk zoals de Faye van Laar-trilogie, de Jessica Haider-serie of de IJsselmoorden-trilogie om maar wat te noemen van deze veelzijdige auteur.
Maar ook met deze cosy crime zoals het genoemd wordt heeft ze weer een heerlijk meeslepend verhaal geschreven en de lezer weer een aantal uurtjes leesplezier bezorgd.
Corine Hartman is een van onze beste auteurs van Nederlandse bodem en dat heeft ze dan ook met dit boek weer bewezen.
Hopelijk laat een volgend deel met Eva Romeijn niet lang op zich wachten.
Tijdens een expositie van haar werk wordt ze benaderd door haar buurman, baron Frederick van Zonnewoud, die haar de opdracht geeft om een portret te maken van zijn overleden moeder.
Eva is blij met de opdracht en wanneer ze later nog wat details wil bespreken om het schilderij te kunnen voltooien met Frederick krijgt ze geen contact meer.
Hij lijkt van de aardbodem verdwenen.
Eva is ervan overtuigd dat er wat gebeurd moet zijn.
De dorpsroddels doen haar vermoeden dat hij misschien wel om het leven is gebracht.
Vastbesloten gaat ze op onderzoek uit.
De cover doet in eerste instantie meer aan een roman denken dan aan een thriller.
Tot je deze beter bestudeert en het pistool ziet in de handtas van de vrouw op de cover.
Een beetje Agatha Christie achtig doet de cover aan en zo is eigenlijk ook de inhoud van het boek.
Als een soort Miss Marple gaat Eva op onderzoek uit.
Het verhaal start met een spannende proloog die je pas later kan plaatsen.
De opbouw van het plot is erg goed en de personages worden goed uitgewerkt.
Hoewel het niet bol staat van de spanning en je ook al een vermoeden krijgt over het verloop van het verhaal word je wel vanaf het begin het verhaal in gesleept.
Door de korte hoofdstukken leest het vlot en wil je doorlezen om te weten wat er nu met Frederick gebeurd is.
Met De dode die niet werd gemist is Corine Hartman weer een andere weg ingeslagen dan haar eerdere werk zoals de Faye van Laar-trilogie, de Jessica Haider-serie of de IJsselmoorden-trilogie om maar wat te noemen van deze veelzijdige auteur.
Maar ook met deze cosy crime zoals het genoemd wordt heeft ze weer een heerlijk meeslepend verhaal geschreven en de lezer weer een aantal uurtjes leesplezier bezorgd.
Corine Hartman is een van onze beste auteurs van Nederlandse bodem en dat heeft ze dan ook met dit boek weer bewezen.
Hopelijk laat een volgend deel met Eva Romeijn niet lang op zich wachten.
1
Reageer op deze recensie
