Dini van Heumen over Verdorven

Verdorven is het derde boek van Ellen G.(erretzen) in de reeks over voormalig hoofdcommissaris Wolfgang.
Na een vrijwillig verblijf van een aantal maanden in een psychiatrisch ziekenhuis in Berlijn en vast besloten zijn leven weer rustig voort te zetten in zijn huis in Spanje raakt Wolfgang weer geïntrigeerd door een reeks bizarre moorden in Berlijn.
Hij besluit weer naar Berlijn te gaan en net al hij zijn eerste klus als privédetective aanneemt wordt hij benaderd door de Mordkommission die de hulp van haar voormalige hoofdcommissaris goed kan gebruiken om de moorden op te lossen.
Zijn speurtocht, die met hulp van zijn collegae en vrienden hem dwars door Berlijn en uiteindelijk zelf tot Lissabon voert en waarbij de moordenaar het zelfs op Wolfgang heeft voorzien maakt het weer heerlijk spannend.
Op de achtergrond is er ook nog de gecompliceerde relatie met zijn vriendin Julia die in de Extremadura in Spanje woont.
Vele plotwendingen en verhaallijnen maken dit boek ook weer tot een heerlijke thriller.

Voor ik aan Verdorven begon heb ik eerst de twee andere boeken; Bloedbruiloft en Schaduwspel gelezen.
Op zich is dit derde boek wel apart te lezen, maar voor de verhaallijn en de personages wel fijner om dit niet te doen.
Het eerste wat mij opviel aan de boeken was het prettige lettertype en de korte hoofdstukken, ook de fijne schrijfstijl van Ellen waardoor dit lekker vlot las.
Na het eerste boek heeft Ellen voetnoten gebruikt om sommige Spaanse en Duitse woorden en uitdrukkingen te verklaren wat voor een hoop lezers denk ik wel prettiger is.
Ook haar naam is na het eerste boek ingekort als Ellen G. op de cover , wat ik ook wat mysterieuzer vind ogen.
Voorin Verdorven staan ook nog twee plattegronden van Berlijn en Lissabon wat ook plezierig is want ik heb er tijdens het lezen af en toe even op gekeken.
Je merkt dat Ellen veel research heeft gedaan en de steden goed beschrijft mede doordat zij ook in Spanje en Berlijn woont, zodat je ook de sfeer proeft en je daar waant tijdens het lezen.
Heb weleens voor een promotie ' Vergeet Tess Gerritsen, Lees Ellen Gerretzen ' gekscherend neergezet, maar ik vind dat Ellen niet hoef onder te doen voor de buitenlandse auteurs .
Wij hebben een unieke en aparte schrijfster die wat mij betreft nog wel meer gepromoot mag worden en ik kijk reikhalzend uit naar boek vier en naar Wolfgang waar ik toch wel een zwak voor heb gekregen.