Lezersrecensie
Je mist vooral de zebra.
In de mist van Golden Gate Park - Murat Isik
Een boek over een aspirant schrijver en student Rechten (Murat Isik zelf?) die een jaar naar San Francisco gaat om zich daar te ontwikkelen, als jurist, auteur en vooral als persoon. Tijdens die periode mag de lezer Metlin volgen in zijn groei, onzekerheden en uiteindelijk finale keuze.
Het is lastig om erachter te komen of het boek nu echt een autobiografie is of dat het fictie is met elementen uit het leven van de schrijver. Feit is dat het voor een roman nogal saai is en voortkabbelt. Als het echt zo gebeurd is, heeft het logischerwijs veel invloed gehad op het leven van de schrijver.
Het boek begint goed, het een uitnodigende titel en start spannend met verwijzingen naar mist, vorige bewoners en verborgen ruimtes in een huurpand. Helaas komt dit in de rest van het boek niet meer terug. Het gaat vooral over de hoofdpersoon die niet echt wat meemaakt, behalve dan dat hij een vrouw ontmoet die hem friendzoned en aan het lijntje houdt. Daarnaast lijkt het of het boek vooral bedoeld is om te laten zien dat de schrijver veel weet over Amerika en dat vooral wilt etaleren. Van alles wordt behandeld en erbij gesleurd, met of zonder link met het verhaal: muziek, racisme, Amerikaanse schrijvers, de geschiedenis en wijken van San Francisco. Het is een allegaartje van oninteressante weetjes die niets bijdragen aan het verhaal.
Überhaupt is het lastig om het een verhaal te noemen. Er zit koop nog start aan, waarschijnlijk levert het open einde nog een vervolg op. Meevoelen met de hoofdpersoon is ook lastig, aangezien die vooral veel problemen ervaart en zich hierin niet echt ontwikkelt.
Wat overblijft is een prettige schrijfstijl waarmee de sfeer prachtig wordt neergezet, als lezer waan je je in de stad en loop je mee met de personages. Daardoor verveelt het boek niet en laat Murat Isik zien dat hij goed kan schrijven. Juist daardoor is het zo lastig te accepteren dat er niet meer uitgehaald is.
Een van de interessantere thema's die langs komt is: waarom lezen we? Het antwoord is niet eenduidig en laat de lezer zelf verder nadenken. Voor mij bewijst dit boek dat ik lees om vermaakt te worden, te genieten van een andere wereld en en een ander leven, waarbij het verhaal je verder brengt. Dit heeft dit boek helaas niet voor elkaar gekregen. Je blijft als lezer achter met veel vragen en een onbevredigend gevoel.
Een boek over een aspirant schrijver en student Rechten (Murat Isik zelf?) die een jaar naar San Francisco gaat om zich daar te ontwikkelen, als jurist, auteur en vooral als persoon. Tijdens die periode mag de lezer Metlin volgen in zijn groei, onzekerheden en uiteindelijk finale keuze.
Het is lastig om erachter te komen of het boek nu echt een autobiografie is of dat het fictie is met elementen uit het leven van de schrijver. Feit is dat het voor een roman nogal saai is en voortkabbelt. Als het echt zo gebeurd is, heeft het logischerwijs veel invloed gehad op het leven van de schrijver.
Het boek begint goed, het een uitnodigende titel en start spannend met verwijzingen naar mist, vorige bewoners en verborgen ruimtes in een huurpand. Helaas komt dit in de rest van het boek niet meer terug. Het gaat vooral over de hoofdpersoon die niet echt wat meemaakt, behalve dan dat hij een vrouw ontmoet die hem friendzoned en aan het lijntje houdt. Daarnaast lijkt het of het boek vooral bedoeld is om te laten zien dat de schrijver veel weet over Amerika en dat vooral wilt etaleren. Van alles wordt behandeld en erbij gesleurd, met of zonder link met het verhaal: muziek, racisme, Amerikaanse schrijvers, de geschiedenis en wijken van San Francisco. Het is een allegaartje van oninteressante weetjes die niets bijdragen aan het verhaal.
Überhaupt is het lastig om het een verhaal te noemen. Er zit koop nog start aan, waarschijnlijk levert het open einde nog een vervolg op. Meevoelen met de hoofdpersoon is ook lastig, aangezien die vooral veel problemen ervaart en zich hierin niet echt ontwikkelt.
Wat overblijft is een prettige schrijfstijl waarmee de sfeer prachtig wordt neergezet, als lezer waan je je in de stad en loop je mee met de personages. Daardoor verveelt het boek niet en laat Murat Isik zien dat hij goed kan schrijven. Juist daardoor is het zo lastig te accepteren dat er niet meer uitgehaald is.
Een van de interessantere thema's die langs komt is: waarom lezen we? Het antwoord is niet eenduidig en laat de lezer zelf verder nadenken. Voor mij bewijst dit boek dat ik lees om vermaakt te worden, te genieten van een andere wereld en en een ander leven, waarbij het verhaal je verder brengt. Dit heeft dit boek helaas niet voor elkaar gekregen. Je blijft als lezer achter met veel vragen en een onbevredigend gevoel.
1
Reageer op deze recensie
