Tuut tuut

Geit en Schaap hebben een probleem. Ze zeggen allebei “Bèèèh”. Dat is natuurlijk behoorlijk onhandig, want alle andere dieren hebben hun eigen, herkenbare geluid. De koe loeit, de hond blaft, de kat miauwt… maar Geit en Schaap? Die klinken precies hetzelfde. En delen? Dat zien ze allebei niet zitten. Dus ja… wat dan?

Het schaap zegt: ‘Bèèèh.’
De geit zegt: ‘Hé, wacht eens. Ik zeg bèèèh.’
‘Nou, ik zei het als eerst.’
Geit besluit dat er maar één oplossing is: een nieuwe roep! Maar is dat nieuwe geluid wel écht nieuw? En wat is in hemelsnaam ‘zwarren’?
Dit verhaal zit vol heerlijk taalgrappen die het niet alleen voor jonge kinderen, maar ook voor oudere lezers ontzettend grappig maken. Ik heb meerdere keren hardop gelachen, en dat gebeurt me niet vaak bij een prentenboek. Ook de kinderen in mijn klas (groep 6, notabene) lagen regelmatig in een deuk. Dat zegt genoeg over hoe sterk de humor in dit verhaal is.
Tegelijkertijd zit er onder al die vrolijke verwarring een mooie en herkenbare boodschap over samen delen. Zonder belerend te worden laat het verhaal zien dat je soms iets moet loslaten om samen verder te komen.
Kortom: een hilarisch verhaal met een knipoog, dat jong én oud weet te vermaken en stiekem ook nog iets meegeeft.