Zilverling

Wat was ik euforisch toen het vierde deel van de Nevermoor-serie verscheen. Zilverling voelt als thuiskomen in een wereld die je hebt gemist, maar die geen seconde aan magie heeft ingeboet. Zodra ik begon te lezen, werd ik opnieuw meegezogen in het leven van Morrigan Crow en pas op de allerlaatste pagina liet Nevermoor me weer los. En ja, daar staat het zwart-op-wit: dit was wéér een magisch avontuur dat je als een wervelwind uitleest.

En dat terwijl dit boek meer dan 600 pagina’s telt, zonder twijfel één van de dikste boeken die ik dit jaar zal lezen. Maar dik betekent hier absoluut niet zwaar. Integendeel: het verhaal leest vlot, sprankelt van energie en zit zo slim en beeldend in elkaar dat de pagina’s vanzelf omslaan. Jessica Townsend bewijst opnieuw hoe meesterlijk ze spanning, humor en verwondering weet te combineren.

Opnieuw staat Morrigan Crow centraal, maar dit keer krijgt Windbuil een opvallend grote rol in haar leven. Hij leert haar omgaan met haar wonder en haar krachten beter te begrijpen. Alleen… Windbuil is geen doorsnee mentor. Hij is een leugenaar, een moordenaar zelfs — en dat maakt elke les beladen met twijfel. Wil hij Morrigan écht helpen groeien, of is er een ander, duister doel?

Daarnaast blijft de moord op Dario niet onopgelost. Samen met haar vrienden gaat Morrigan op onderzoek uit, wat haar meer laat ontdekken dan ze vooraf had gedacht. Ze ontdekt meer over haar afkomst en maakt kennis met haar moeders familie: de Darlings. Maar hoe bijzonder die band ook lijkt… zijn zij wel de familie die Morrigan nodig heeft of zelfs wil?

Een aaneenschakeling van verrassingen, emotionele wendingen en magische ontdekkingen zorgt ervoor dat dit gigantisch dikke boek in een mum van tijd uit is. Zilverling is spannend, duisterder en laat Morrigan groeien op een manier die je als lezer raakt.

Een absolute aanwinst voor de klasbibliotheek. Ik kan niet wachten om hieruit voor te lezen aan mijn zesdejaars. En nu rest er nog maar één vraag:
@JessicaTownsend… dat volgende deel komt er toch wel?