Een echte Steel en ze gaat ook met de tijd mee

Ik vond het weer een echte Steel: in het eerste hoofdstuk gebeurt er veel. Het leest makkelijk en vlot en voelt als een heerlijke soap. Met onder andere (nieuwe) liefde, acteurs, verdriet en leeftijdsverschil. Het was eigenlijk gewoon een fijne feelgood, want soms dacht ik er komt nog veel meer drama, op de drama wat er al was. Ik vond het mooi om te zien hoe de haat van Morgan richting Ardith uiteindelijk wegging.

‘Maar jij bent jij en ik ben ik’

&

‘Misschien doet de leeftijd er gewoon niet toe, of misschien hebben we allebei geluk gehad en de juiste persoon gevonden’