Boek met pit

Onmiddellijk na Sanders recensie nam ik me voor Groene Vrijdag te gaan lezen. Ik hou enorm van geestige boeken met vaart. Tegelijkertijd was ik ook een beetje wantrouwig. Ik wou het boek wel kopen, maar eigenlijk ook niet, want Post is een debutant en werd door de lovende woorden van Theo Capel op het achterplat misschien wel ten onrechte bewierookt... vaak is zo’n eerste werk toch niet direct een topper...

Door dit soort domme gedachten duurde het bijna een half jaar voor ik dit meesterwerk las. Om precies te zijn: tot na Post de Gouden Strop won. Een grove misrekening. Want Groene vrijdag is een heerlijk boek met pit, bijtende dialogen, originele personages en bovendien prachtig geschreven. Ik kan weinig toevoegen aan de twee schitterende recensies boven de mijne en ga dat dan ook niet doen. Ik weet al wel ik bij de volgende Post geen half jaar zal wachten. Dit is pure klasse uit het eigen taalgebied!