Vertrouwd spannend!

Het boek "Wie niet horen wil" van literaire tandem Nicci French ontrafelt een intrigerend verhaal dat de lezer meesleept in een web van psychologische complexiteit. Het verhaal vangt aan met Tess, wier leven ogenschijnlijk weer op het juiste spoor zit. Precies een jaar geleden hadden zij en Jason op een vriendelijke wijze afscheid genomen en delen zij nu de voogdij over hun dochtertje Poppy. Tess moet nog wennen aan haar nieuwe leven, maar is tevreden door de steun die zij ontvangt van haar vriendenkring. Het gegeven dat Jason inmiddels getrouwd tracht zij te verdringen terwijl zij zichzelf toestaat weer aan het daten te slaan, overtuigd van haar eigen geluk.
De verhaallijn neemt een wending wanneer Poppy onverklaarbare taal begint uit te slaan en een tekening vervaardigt met zwart wascokrijt, die een angstaanjagend tafereel van een figuur die van een toren stort, afbeeldt. Tess wordt gedreven door de overtuiging dat Poppy getuige is geweest van een misdrijf, een overtuiging die haar ertoe brengt aangifte te doen bij de politie, doch daarbij niet serieus wordt genomen. Vervolgens besluit zij om zelf een onderzoek in gang te zetten.
In hun recente literaire creatie laten Nicci French, een duo dat doorgaans hooggespannen verwachtingen wekt, de lezer zeker niet in de steek! Het verhaal stroomt vloeiend voort en ontvouwt de waarheid geleidelijk. Hierdoor werd de onthulling van de plot en uiteindelijk de identiteit van de dader voor mij niet als een schok ervaren. Ik benoem in het bijzonder dat ik niet intensief bezig was met het ontcijferen van het motief achter de misdaad, een aspect dat in eerdere werken van Nicci French soms enigszins onderbelicht bleef, maar gelukkig niet het geval is in "Wie niet horen wil."