Lange adem

De leesclub heeft dit boek gekozen. Uitgangspunt is dat we de boeken die gekozen worden altijd uitlezen.
Als we die afspraak niet hadden gemaakt, had ik het boek waarschijnlijk weggelegd. Veel te veel van hetzelfde. Het zoeken van een slaapplek, wild plassen en dan steeds weer iemand die net de hond uitlaat, de voortdurend knagende honger en de teleurstellingen bij de pinautomaat. Misschien was het nog gegaan als ze me meer toe had gelaten. Voor mijn gevoel hield ze me constant op afstand, gaf ze wel een beschrijving van het verlies van huis en de gezondheid van Moth, maar liet ze niet zien wat dit echt met haar deed. Ook het “loslaten” van hun kinderen en de angsten die een heel gezin kan hebben over het welzijn van een van de ouders, kwam niet aan bod.
Pas nu ongeveer 200 pagina’ s veranderde ze een beetje. Liet ze iets meer van haar zelf zien. Toen begon ik zelfs af en toe te verlangen naar een halfuurtje lezen.
En nu het boek uit is, vraag ik me zelfs af of dit eentonige begin met voorbedachte raden is geschreven. Of het verwijst naar een misschien apathisch proces waarin ze zitten en alleen het stap voor stap gaan, hen op de been houdt. Ik heb geen idee.
Het is voor mij geen topper dit boek. Ik ben benieuwd hoe de andere leden van de leesclub het boek ervaren hebben.