Recensie Stil de tijd

Al járen geleden heb ik de klokken in huis verwijderd, geen klok meer in de keuken, geen klok meer in de woonkamer, geen klok in de gang, gewoon geen klok meer. Een horloge draag ik niet. Ik stoorde me aan het feit dat visites op de klok keken, en dan dachten van ‘oeh, is het zó laat? Ik moet maar eens gaan’, ik was het daar dan (vaak) niet mee eens want je moet pas gaan als het niet meer gezellig is en niet omdat het al zo laat is toch? (of je moet een afspraak hebben, of de volgende ochtend er beren-vroeg uit moeten, oké dan mag het) We kennen allemaal de uitspraak ‘gezelligheid kent geen tijd’ toch?! Nu ontkom ik niet aan het feit dat mijn oven, in de keuken, over een klokje beschikt en ook mijn media-player en nog wat ander apparatuur. Én natuurlijk het mobieltje, alleen heeft die dan weer het voordeel dat, zolang ik nergens op druk of iets aanraak, het beeldscherm niet oplicht en ik dus geen klokje zie. Dus geheel klok-loos ben ik niet. Ik kan je vertellen dat het verwijderen van, de pontificale, klokken in huis een positief effect heeft op onze visites, maar ook zéker op ons.

Op de een of andere manier lijkt het alsof je veel meer op een dag kan doen dan dat je telkens op de klok aan het kijken bent en je jezelf een stuk gehaaster voelt terwijl het, voor mij althans, achteraf gezien helemaal niet productief blijkt te zijn, terwijl je voor je gevoel (vaak gehaast) énorm veel hebt gedaan en meestal (redelijk) uitgeput de dag afsluit. Nu durf ik niet te zeggen, dat als we allemaal de klok de deur uitdoen dat we allemaal hetzelfde ervaren, maar het was toch erg leuk om te lezen dat Joke Hermsen, in een deel van haar boek, over hetzelfde schrijft tijdens haar verblijf op het Franse platteland. Een punt van herkenning.

Uiteraard ontkom óók ik niet aan de tijd zoals wij die kennen, ook ik moet soms ergens op tijd op een afspraak verschijnen, maar ik probeer het wel zo vaak mogelijk te ontwijken. En het rare is dat ik ná al die jaren van anders met tijd omgaan nog maar zelden een wekker zet. Ik wordt meestal een half uurtje voordat ik eigenlijk wakker zou moeten worden, vanzelf wakker, ongeacht het tijdstip. Héél af en toe zet ik nog de wekker om wat meer zekerheid te hebben, ik zou het namelijk toch wel jammer vinden als ik bijvoorbeeld mijn vliegtuig mis naar een of ander exotisch oord.
Op jaarbasis kom ik, door het niet zetten van een wekker, misschien twee tot drie keer ietwat te laat op een afspraak, nou ja jammer dan, het is het me waard.

De tijd, in diverse vormen, is een fascinerend onderwerp en fascinerend is ook het boek Stil de tijd. Hermsen weet op heldere, maar (voor mij) toch niet altijd even makkelijke wijze, het onderwerp aan te snijden en (redelijk) toegankelijk te maken voor iedereen. Voornamelijk de eerste twee hoofdstukken is even doorbijten, maar wanneer haar eigen ervaringen naar voren komen, leest het weer uitermate ‘licht’.
Een mooie reeks aan filosofen (teven schrijvers) brengt Hermsen aan de orde, waarbij je als lezer al snel de kriebels krijgt om een aantal titels van hun hand in de toekomst te gaan lezen. Zo zou ik zelf graag een keer De Toverberg (Thomas Mann), Op zoek naar de verloren tijd (Marcel Proust) en Het klokkengelijkzetinstituut (Ahmet Tanpinar) willen lezen.

Niet alleen voor schrijvers en filosofen is tijd een geliefd onderwerp, ook bij componisten, schilders én in de wereld van de fotografie komt het vaak aan bod.
Voor mij geheel nieuw is dat Hermsen met het feit op de proppen komt dat de Grieken hun toekomst niet vóór zich, maar áchter zich zien liggen. Dat heeft me toch wel aan het denken gezet. Hoewel ik her en der wat dingen mis (terwijl ik eigenlijk niet weet of dat wat ik mis thuishoort in dit boek) vind ik Stil de tijd absoluut de moeite van het lezen waard en daarbij is het onderwerp momenteel erg actueel.