Recensie De Nubische prins

Wanneer je hoge verwachtingen hebt van een boek komt dat omdat je een eerder boek van die schrijver mooi vond en hoopt op minstens hetzelfde.
Maar helaas, dit is een boek wat mij stukken minder kon boeien dan niemand kent niemand
De gewetenloze hoofdpersoon Moisés is een jager, een jager op mensen (illegale vluchtelingen, waar hij de mooie uitkiest) die hij verzamelt voor een prostitutie -netwerk.
Hij vindt zichzelf een redder, want van deze mensen zou anders helemaal niks terechtkomen.
De verhaallijn is natuurlijk afschuwelijk, maar ik denk dat ik meer sarcasme en nog iets, ik weet niet wat, verwachtte.
Verbaasd was ik bij pag. 49 waar de ik-figuur, precies hetzelfde denkt als de ik-figuur uit niemand kent niemand.
Een bijna identiek stukje, met de man met een baard (Baardman) In het ene boek werd een meisje bijna door een auto geschept en in het andere boek kon ze nog net twee motorrijders ontwijken. Was dit een grapje van de schrijver?