Recensie Niemand kent niemand

Wanneer je (als je een boek leest) de deur niet open wil doen of de telefoon niet op wil nemen, kan dat een paar redenen hebben: een spannend, boeiend boek of je 'durft' niet. Beide redenen golden voor mij toen ik Niemand kent niemand las. Het durven had te maken met het wantrouwen dat je krijgt door dit bizarre verhaal. Echt iedereen kan immers wel een rol spelen?
Ik zat er helemaal in, was ook in Sevilla en verbaasde me samen met Simón over de grimmige gebeurtenissen die er speelden.

Simón, een groot liefhebber van boeken, die keuzes moet maken. Toevallige ontmoetingen. Mooie verhalen tussendoor. Semana Santa. Huisgenoot de Pad, ook weer met zijn eigen verhaal.
Heerlijk allemaal!
Een mix van Mitchell, Auster en Murakami.