Recensie Zondaarskind

Moeilijk om aan te geven hoeveel duimpjes dit boek van mij krijgt..( trouwens, dat geldt voor alle boeken waarvoor ik een stem uitbreng!)

Natuurlijk is het ene boek duidelijk veel beter dan de andere, maar ook heeft dit met het genre en je eigen stemming van dat moment te maken.

Zondaarskind is dus weer zo'n boek waarvan je denkt: tja, ik vond dit boek zalig om te lezen, maar een "hoogstandje" is het niet!
En daarom heb ik maar een "eigen regel" bedacht voor het geven van duimpjes.
Ik kijk niet alleen of het boek goed geschreven is en waarmaakt wat ik ervan had verwacht, maar meer met met eigen gevoel:
Heb ik ervan genoten?
Zat het verhaal lekker in elkaar?
Zou ik dit boek een ander aanraden?

En dit alles overwegende, heb ik besloten om dit boek toch 5 duimpjes te geven!

Het boek leest in 2 avonden heerlijk weg.
Ook heb ik me "opengesteld" met wat Marion Pauw met dit boek wilde bereiken.

Het gedeelte waarin Truitje in het Maagdenhuis zit, vond ik zielig.
Ook in de tijd dat ze bij de familie van Zuilen werkte en op welke manier ze daar weg is gegaan vond ik zielig.

Het moment dat ze, als bejaarde vrouw, wraak wilt nemen was zowel triest als humoristisch!

.....ben benieuwd of de Bijenkorf binnenkort hun "niet goed, geld terug" systeem gaan veranderen....

Al met al: als je je gewoon wilt ontspannen, is dit een zalig boek!
Jammer dat dit boek ( naar mijn mening) het syndicaat "literaire thriller" heeft gekregen...