Brave Hendrik

Een boek waarbij ik moest denken aan de 100-jarige man, alleen dit
is een dagboek en geschreven van uit het oogpunt van een bewoner
van een bejaardencentrum. Hendrik is een brave, spreekt weinig
tegen, moppert niet al te veel en houd zijn mening grotendeels voor
zich. Heel anders is zijn vriend Evert, die probeert de boel een
beetje op te leuken en shoqueert graag. Hij woont in een
aanleunwoning en wordt hooguit getolereerd door de overige
bejaarden.Als er een nieuwe bewoonster komt, wordt Hendrik
heimelijk een beetje verliefd op Eefje. Eefje geniet nog van het
leven en is niet geheel vrijwillig in het bejaardenhuis. Er vormt
zich een clubje van zes personen "Oud maar niet dood", die om de
beurt een uitstapje verzinnen en er samen op uit gaan om de
saaiheid te doorbreken, dit vaak tot ongenoegen en jaloesie van
medebewoners, de kok en de directrice. Onderwijl krijgen we te
maken met de bezuinigingen in de ouderenzorg, plannen voor een
levenseinde kliniek en de verkiezingen met Henk Krol (nee geen
familie van Ruud) van de 50-plus partij. Hendrik schaft zich een
scootmobiel aan om er op uit te gaan en Evert krijgt zwarte tenen
die geamputeerd moeten worden en waardoor Evert in een rolstoel
terecht komt. Hendrik informeerd zo nu en dan bij zijn geriater hoe
het zit met eutanasie en de pil van Drion. Langzaam aan komen er
meer gebreken bij de leden van Omanido en dit is soms grappig en
soms wat triest. In het begin vond ik het verhaal niet erg vlot
geschreven, alsof het een soort opsomming was, iets verder in het
dagboek ging het beter met het verhaal. Het is leuk dat er
herkenbare zaken voorbij komen en grappig hoe opstandig de mensen
kunnen zijn. Ook het gehecht zijn aan structuur en het wat
"kinderachtige"gedrag van ouderen komt mooi naar voren. Het is een
leuk boek om te lezen en het houdt ook wel een beetje een spiegel
voor hoe wij soms met onze ouderen omgaan.