Na het lezen wil ik reizen en schaatsen

Wat heb je als Bas van Oort toch een droombaan als je als reisjournalist een reis mag maken naar Siberië om mee te doen aan een schaatsmarathon. Hij reist graag en veel, maar is allesbehalve een kundig schaatser. Om toch in heel korte tijd enigszins beslagen op het ijs te komen, doet hij een spoedcursus op de Jaap Eden baan. Hij beschrijft de eerste lessen op de schaats heel vermakelijk en zó dat je het gevoel krijgt zelf mee te schaatsen. Je stuntelt zelf mee, maar je leert snel bij en krijgt er wel steeds meer plezier in. Dat gevoel.

De auteur schrijft dat het onbekende altijd een aantrekkingskracht op hem uitoefent. Herkenbaar voor de avontuurlijke reiziger. Hij gaat deze grote en avontuurlijke uitdaging aan, maar moet daarbij de nodige hobbels overwinnen. Het wordt een onvergetelijke reis met beschrijvingen van duistere plekken, medereizigers en het fanatisme van andere schaatsers. Dit alles boeiend en met de nodige humor beschreven. Maar bovenal voel je door het hele boek de liefde voor het schaatsen in de natuur.

Ik heb het boek nagenoeg in één ruk uitgelezen. Het is lekker vlot geschreven en je bent erg benieuwd naar de afloop: lukt het Bas mee te doen aan de Siberische tocht en hoe ondergaat hij deze bijna ondoenlijke uitdaging? Lezers die bloggen over reizen worden erg geprikkeld om soortgelijke (wat minder spectaculaire mag ook) ervaringen te ondergaan en te beschrijven.

Conclusie na het lezen: Ik wil weer eens reizen (een reis-je mag ook) en ik wil schaatsen (in de natuur). Laat die winter maar komen!