Over verlies, leven en hoop

Een indrukwekkend en knap geschreven verhaal over de gayscene in Chicago en de aidscrisis vanaf 1985. Over liefde, dood, verlies, verbondenheid en toch ook hoop. Al is het allemaal wel veel.

Aangrijpend wordt beschreven hoe het leven in tijden van crisis met de verwoestende effecten ervan op dat leven kan zijn. De jonge mannen die voor elkaar zorgen en de vrouwelijke verzorgers die alles doen om de patiënt zijn leed te verlichten en dan toch machteloos moeten toezien hoe die hen ontglipt. Hoe groot de vrees is om ziek te worden. Het beddentekort. Het boek (2015) over de aidsepidemie heeft opmerkelijk (of ook weer niet zo opmerkelijk) veel parallellen met de huidige corona epidemie (en Spaanse Griep). Bovendien - toen ook al - de slechte ziektekostenverzekering in Amerika en de willekeur daarin. Ook onthutsend: de minimale aanpak en aandacht van de aidsbestrijding toen en het verschil met de corona-aanpak nu.

We volgen Yale die zijn vriendenkring ziet slinken en daarnaast voor het museum waar hij werkt een bijzondere collectie weet binnen te halen. Daarnaast is er nog een derde verhaallijn over Fiona, de zus van Yale's overleden vriend die op zoek gaat naar haar dochter in Parijs. En dat ook nog op het moment van een terroristische aanslag daar. Dit alles maakt het allemaal wel wat veel voor mij als lezer (en niet alleen de 479 blz.).

Buiten dat is het een goed geschreven verhaal met de nadruk op de wil om te leven. En in gevallen waar de dood niet meer te vermijden is, anderen de kracht krijgen dóór te gaan met leven. Volgens mij zit hier de stralende toekomst.