Mijn lieve gunsteling leest met ademnood

Ik zag gisteravond (28-12-2020) Marieke Lucas Rijneveld op tv bij Top 2000 a Go-Go. Zij was er te gast en bracht een prachtige ode aan Boudewijn de Groot en het lied Verdronken Vlinder. Net daarvoor had ik 'Mijn lieve gunsteling' van Marieke Lucas uitgelezen. Het luchtte me op haar goed en vrolijk aan tafel bij Matthijs van Nieuwkerk te zien. Gelukkig maar. Zo zat ik nog in haar verhaal waarbij ik vaak het leven van Marieke Lucas voor ogen had. En daar soms naargeestig van werd.

Want wat een verhaal. Van de veearts (49) en zijn 'Lieve Gunsteling', de 14-jarige dochter van de boer. Beiden zijn getekend door hun verleden en willen ontsnappen aan de leegte van het leven op het platteland. En dat loopt flink uit de hand.

Je legt het boek soms weg om even op adem te komen (ook nog eens geen alinea's en amper punten in het hele verhaal); en dan herpak je het toch weer. Woorden die tijdens en na het lezen bij me opkomen: verboden liefde; soms walging; obsessief; beklemmend; fantasie; eenzaamheid; verlangen. Het wordt allemaal wel veel, hoor. En dat alles vanuit verrassend perspectief van de veearts.

Dan die taal, die zinnen: werkelijk fantastisch; rijk, poëtisch en lyrisch met prachtige metaforen. En die Marieke Lucas Rijneveld is dus nog maar 29 jaar. Wat een talent ben je dan. En wat gaan we nog veel van haar horen.

Dit boek zal sowieso nog wel een tijdje nadreunen. Al had het obsessieve een tandje minder gemogen. De taal is werkelijk een feest.