Het minste in de Berlijnse trilogie

Het is 1947 en we zitten nu dus in de naoorlogse periode van Duitsland. Het verhaal speelt zich nu echter niet in Berlijn af maar in Wenen, de hoofdstad van Oostenrijk. Duitsland wordt bezet door verschillende mogendheden en dan hebben we het over Engeland, VS, Frankrijk en Rusland. De nazi's maar ook de gewone Duitse bevolking worden niet met rust gelaten en de verschillende landen spelen allemaal hun eigen rol hierin. Het klinkt allemaal niet even fris, integendeel zelfs, de gewone man leed tijdens de oorlog maar nu ook nog.

Kerr heeft hier een boek geschreven dat historisch gezien interessant is, toch zeker wat betreft het leven van de gewone man in deze naoorlogse periode. Een groot deel van het verhaal draait echter rond de verschillende diensten die de plak zwaaien en dan voornamelijk over de Amerikaanse en Russische. Bernie wordt door beide diensten gecontacteerd en het wordt een kat-en-muisspel dat nogal complex is en soms moeilijk te volgen, toch zeker als je er zoals ik de tijd voor hebt genomen om door het boek te komen. En persoonlijk vond ik dit dan ook nog veel minder interessant, ook al was dit wél nieuw voor mij en heb ik weer wat bijgeleerd. Dat is het interessante aan historische verhalen, alleen spijtig dat het onderwerp me hier wat minder interesseerde en het tevens ook té nadrukkelijk in het verhaal verwerkt was.

Kerr maakt nog steeds veel gebruik van beeldspraak maar het was toch minder aanwezig dan in het eerste boek, een ietsje beter gedoseerd dus. En af en toe was het best grappig.

Een Duits requiem is geschreven in dezelfde stijl als de twee vorige boeken in de trilogie en knoopte aan bij deze. Voor mij het minste boek van de drie, de plot was anders wel goed en zelfs wat spannend met momenten.