Helaas te ongeloofwaardig

Wanneer Stella’s oom overlijdt, laat hij vreemde cadeaus voor haar achter. Op een doos vol kindertekeningen reageert haar tante erg heftig. Wat betekenen deze tekeningen voor haar en wat wil haar oom tegen Stella zeggen?

Vroeger schilderde Stella, maar ze heeft heel rigoureus al haar tekeningen verbrand, omdat ze niet op haar vader wilde lijken. Maar op het moment dat zij de kindertekeningen ziet, is het alsof kleuren haar leven weer binnenkomen. “De magische wereld van de schilderkunst was weer bij haar teruggekomen.” Elk hoofdstuk begint met een intuïtieve omschrijving van een kleur. De beschrijvingen van het Italiaanse leven in de villa bij het meer zijn erg levendig. Nu Stella haar schilderwerk weer oppakt, blijkt ze erg talentvol. Ondertussen weet ze te achterhalen waar de tekeningen vandaan komen en duikt het verhaal terug naar het verleden van tante Letizia. Op een beeldende manier komt de geschiedenis tot leven en uiteindelijk raken de verhaallijnen elkaar met een emotioneel slot.

Eerder las ik twee romans van Caboni waar ik erg enthousiast over was en waardoor mijn verwachtingen hoog gespannen waren. Hoewel de opzet dezelfde was, raakte dit verhaal me niet. Er waren geen zinnen die ik wilde onderstrepen om te onthouden. Ik begreep de hoofdpersonages niet en voelde me niet met hen verbonden. De gebeurtenissen waren erg ongeloofwaardig in mijn ogen. Ze ontmoet een man op een station en begint een relatie met hem. Haar bazin komt naar de villa en verblijft daar gewoon een maand. Ze schilderen zonder problemen de hele stad vol. Ze vindt tekeningen en achterhaalt met een paar muisklikken waar die vandaan komen. De verhaallijn is goed bedacht en de proloog en epiloog zijn een sterk onderdeel van het verhaal. Ik zal in de toekomst zeker nog een boek van Cristina Caboni oppakken, want ik houd van haar gevoelsmatige manier van schrijven.