Wat als vrouwen het recht in eigen hand nemen…

Ik las voor de LS Thriller-leesclub de psychologische thriller ‘Lieve Debbie’ van Freida McFadden. ‘Lieve Debbie’ is vertaald door Marie-Louise van Dongen (uitgeverij LAB uitgevers).

Het verhaal draait om het gezin van Debbie en Cooper Mullen met hun twee puberdochters Lexi en Izzy. Debbie schijft adviescolumns voor de plaatselijke krant; Daarnaast is ze een nogal stipte en overbezorgde huisvrouw en moeder. Het wordt al snel duidelijk dat Debbie heel wat in haar mars heeft, maar op welke manier blijft lang onduidelijk. Als Debbie haar baan kwijtraakt, worden de vreemde dingen die gebeuren bij mensen die Debbie of haar gezin ‘dwars’ zitten, steeds extremer. Ze werd daardoor in eerste instantie voor mij wat minder sympathiek. Toen duidelijk werd wat ze zelf had meegemaakt en er allerlei dingen op hun plek vielen, kreeg ik weer meer begrip voor haar.

Het verhaal is met humor geschreven in prettige, goed leesbare zinnen. Naast een aantal columns die Debbie voor de plaatselijke krant heeft geschreven (met doorhalingen erin die een interessante blik op de werkelijke gevoelens van Debbie werpen) worden de korte hoofdstukken wisselend door de hoofdpersonen verteld. Op die manier krijg je het verhaal mee vanuit verschillende standpunten. De zin op de achterkant ‘Wat als vrouwen het recht in eigen hand nemen…’ schept een zekere verwachting. In het verhaal zelf neemt hoofdzakelijk Debbie dat recht in eigen handen. De schrijfstijl is voor mij herkenbaar als ‘een McFadden’: alles wordt in de ik-vorm beschreven waarbij de lezer ook aangesproken wordt: ‘Je weet vast wat ik bedoel …’. De spanning wordt goed opgebouwd; ik vond het moeilijk om het boek weg te leggen. De plottwist waarvan je weet dat ‘ie komt, zag ik niet aankomen.
Hoe McFadden zulke verhaallijnen weet te bedenken … Heel knap!

Ik geef het boek 4 sterren: perfect (5 sterren) bestaat voor mij niet, maar dit was weer een heerlijke pageturner. Spannend tot het laatste met een verwachte, onverwachte plottwist. Aanrader!